Our first testimonial.





We kregen deze getuigenis doorgestuurd en vonden hem te belangrijk om niet te delen. We zullen in de toekomst nog verhalen delen via onze blog wanneer we ze doorgestuurd krijgen. Ben jij, of ken jij iemand die graag zijn ervaring met psychedelica in het kader van therapie wilt delen, aarzel dan niet om ons te contacteren.



Tot je je ogen opent en je in de na-roes in de ogen van een hond kijkt, bezorgd en nieuwsgierig… Maar misschien moest ik daar niet mee beginnen.

Grofweg een jaar geleden viel alles uit elkaar. En dan vooral ikzelf. Een leven vol prettige ervaringen als “Ge zijt een stoem kalf” en zulks meer hadden eindelijk hun tol geëist als ik moe en doodongelukkig neerzeeg. Levensmoe…

Teveel gebeurd; het jaar ervoor teveel tegelijk en ondanks mijn jarenlange koppig zijn kon ik niet meer.

Het verdict; geen idee want niemand heeft er ooit een label opgekleefd maar laat het ons depressie noemen of midlife crisis. Waar jij je als lezer maar goed bij voelt of in wil herkennen.

Onze relatietherapeute vatte het erg mooi samen als ze eens terloops liet vallen “Ongelukkig met zichzelf”. En daar komt het op neer. Ongelukkig zijn met jezelf of in jezelf, ondanks dat je mogelijk alles hebt wat nodig is om gelukkig te zijn. En ik had het allemaal; een vrouw; kindjes; huisje, tuintje en niet 1 maar zelfs 3-4 bomen en voor wat het waard is ook enkele struiken. Maar het voelde niet aan als goed; niet als genoeg. Het leven had zoveel meer in petto voor me toen ik jong was, waar waren al die dromen heen? Waarom had ik geen geluk gekocht toen ik die dromen 1 voor 1 verkocht voor iets dat niet per se van mezelf was maar van ons…

En toen wou ik dood. Maar toch niet want dat schijnt een erfelijke ziekte te zijn en ik wou het mijn kinderen niet aandoen. Dus ging ik dolen.

Een andere stek; alleen nu; co-ouderschap et cetera. Het welbekende en oh zo cliché plaatje. Maar het was er nog niet; ik voelde me nog steeds gewoon kut. En ook klote wat al bij al behoorlijk hermafrodiet aandoet maar fuck, zo was het…

Ik herinner me een rusteloze nacht; bruisend van energie en macht. In retrospect zou het best wel eens volle maan geweest kunnen zijn want mijn innerlijke wolf huilde. Ik kon zo niet verder; ik wou me niet meer zo voelen. Ik wou groeien, genezen, sterker worden. Kost wat kost zou ik mezelf door de krochten van mijn persoonlijke hel slepen en er aan de andere kant uitkomen.

En dus ging ik op zoek naar….

Naar wat eigenlijk? Ik denk zingeving want dat was het initiële gevoel. De zinloosheid van dit alles. Het gevoel op een tram te zitten met geen enkele halte meer dan de terminus en de wetenschap dat het verdomme nog wel eventjes zou duren voor die bereikt was. En terwijl je reist zie je het leven door de ramen langs je heen glippen maar jouw tram die zit op zijn sporen en wil er niet af dus het enige dat je doen kan is de rit uitzitten of hem doen ontsporen. Of zo lijkt het wel. Maar niet dus; ik trok aan de noodrem en de tram stopte.

Een nieuwe dag, een nieuw leven, nieuwe zaken om te proberen in mijn hunkeren naar het terugvinden van datgene wat ik kwijt was: Mezelf.

Dus doende kwam ik bij de psycholoog uit; voor THERAPIE. Ik benadruk dat graag omdat er ondanks alles nog een taboe rond hangt en ik graag drama verkoop. THERAPIE. Daar heb je ‘t nog eens. Such drama…

Het klikte vrij snel en ik had voordien al besloten mezelf open te stellen en niet uit schaamte rond de pot te draaien of dingen te verbloemen. Ik herinner me nu niet of het in praktijk ook allemaal zo vlot ging zoals ik het hier af schilder maar het zou aardig zijn als we allemaal kunnen doen alsof het wel zo is want dat is beter voor mijn ego.

Tijdens 1 van onze sessies doorheen de duistere krochten van mijn gevoelens bruiste ik van potentieel en moed en haalde ik enkele zaken aan die ik eens wou gaan proberen nu ik “bevrijd was”. Niet dat ik voorheen gevangen was maar doe me er later aan denken dat ik daar op terug kom.

Psychedelica. “Fuck yeah” zou je denken maar niet heus. Ik wist er halvelings al één en ander van door veel te veel vrije tijd door te brengen op Youtube waar je onder andere kan leren hoe je een kind op de wereld brengt en zulks meer. Niet dat dat tot hiertoe veel praktische toepassingen had voor mij persoonlijk maar je weet maar nooit.

Het gesprek met de psycholoog nam plots een boeiende wending toen we de mogelijkheden bespraken van Magic Mushrooms en hoe ze het potentieel hebben de sleutel te zijn naar inzichten en ontplooiing. Jij dacht natuurlijk “die wil gewoon is lekker trippen” maar het draait om zoveel meer.

Na wat extra opzoekingswerk en bedenktijd ging ik in op een aanbod dat op dat moment 1 van de meest beangstigende zaken was van mijn leven. Behoorlijk moedig; al zeg ik het zelf; om in het aangezicht van de storm toch voorwaarts te gaan. Want zover was ik enigszins al; het is een trip doorheen jouw eigen psyche en eens je in het diepe springt is er enkel de vrije val en de overgave eraan.

De praktische details over wie en wat zal ik u besparen, maar daar brak toen de dag aan dat het zover was, ik was nerveus. Op een locatie over de grens, ontmoette ik de psycholoog, de sjamaan, en nog 2 deelnemers die ik niet bij naam ga noemen. We maakten kennis; deelden onze motieven en wensen, onze hoop en onze doelen.

Ik vertrok vanuit een wil naar meer daadkracht; meer ondernemen meer bla bla bla bla bla…

Wat ik eigenlijk wou was gewoon gelukkig zijn; gelukkig zijn met mezelf en met wie ik was. Daar was het inleidende gesprek voor; uitpluizen waar je naar op zoek bent; wat je hoopt te bereiken.

En dan breekt de avond aan en vangt het ritueel aan.

In een warme en rustgevende omgeving kreeg ik een tas thee te drinken; een ietwat aparte doch niet slechte smaak. En je gaat liggen. Je doet onder begeleiding van de psycholoog een bodyscan en ontdekt dat alles nog hangt waar het hoort te hangen en zit waar het hoort te zitten en het is allemaal ok. Het geeft je eventjes nog wat grounding voor je onverwachts aan je trip begint.

Langzaam maar zeker begint het; kruipt het in je lijf omhoog. Voel je het en zie je het.

De intieme details houd ik graag voor bij een tas koffie en een koekske als die gelegenheid zich ooit aandient maar ik kan u meegeven dat het bijzonder is om het ene moment een poel van oranje te zijn, zonder meer overigens, en het volgende door het universum te reizen en het licht in te halen. Ik zag mensen die ik niet verwacht had tegen te komen, hun labels die ze op me gekleefd hadden en die ik al jaren nodeloos mee zeulde. Maar ik zag ook waarom ze dat deden en dat de oorsprong van hun malcontent zijn meer bij henzelf lag dan bij mij. Dat zij mij niet definieerden. Ik zag zaken waarvan ik zelfs niet wist dat ik ze meedroeg en wel zeer expliciet de dochter wiens vader ik me niet voelde omdat we haar verloren hadden tijdens de zwangerschap. Een onbewust meedragen van falen omdat ik haar niet had kunnen beschermen en de mogelijkheid, een 2de kans, om dat nu wel te doen en afscheid te nemen.

Ik begreep, voor het eerst in mijn 38 jarige bestaan op emotioneel vlak, dat ik de cipier was van mijn eigen gevangenis.

En dan ben je aan het uitbollen en komt de trip tot zijn einde. Met dus de hond zijn natte neus knal voor mijn gezicht. Dank je voor je goede zorgen maatje...

De term mind blowing komt nu wel erg van pas als je het zowel rationeel als emotioneel bekijkt. Chemisch doet het één en ander in je kop waarvan ik niet genoeg ken om er echt over uit te wijden maar het vertaalt zich in zekere zin als een factory reset. Je wist niets, maak je geen zorgen. Ik herinner me nog steeds alle pijnlijke onzin van toen ik jonger was. De bullshit die men over me had uitgegoten en de cringe momentjes die ik zelf in de hand gewerkt heb.

Maar emotioneel is het mind blowing in de zin dat ik nu ook aanvoel dat die zaken me niet definiëren. Dat degene die het bleef herhalen vooral ikzelf was.

Dat IK mezelf niet goed genoeg vond, laat staan dat ik dan kan zien dat iemand anders het wel vindt.

Het is me wat want als je 1 keer een bijzonder absurde incarnatie van een kosmische tijger bent geweest, don’t ask, dan is er eigenlijk alleen nog het pad voor je.

Je trok aan de noodrem, je sprong van de tram en daar ligt nu het pad. Ik besef dat ik er nog niet ben, dat ik het pad moet bewandelen voor ik uit gemak of onoplettendheid toch terug op de tram stap die me miserabel maakte.

Ik zelf ben verantwoordelijk voor mezelf en mijn eigen geluk. En dat geluk komt vanuit mezelf en is niet afhankelijk van anderen. Zoveel maanden later kan ik zeggen dat ik stabieler ben, dat ik gelukkiger ben en dat ik me voor het eerst in jaren bevrijd voel. Dat ik merk dat mijn geluk ook afstraalt op mijn omgeving en dat dit openingen biedt naar herstellen wat ik in mijn onwetendheid stuk maakte.

Natuurlijk heb ik nog wel slechte dagen; ik ben maar een mens ondanks het feit dat ik me eventjes een god gevoeld heb.

Maar die slechte dagen blijven niet hangen, kleven niet aan me als teer, trekken me niet meer zo diep naar beneden of houden me er niet. Want ik weet het nu, ik heb het gevoeld. Dit ben ik niet, dit definieert me niet. Neti Neti.

Dus blijf ik wandelen op mijn pad. Ik zie wel waar dat uitkomt maar het is tot hiertoe al een bijzonder prettig en verademend avontuur.

44 views0 comments

Recent Posts

See All